Anino

Nabasag ang payapang mga mata mula sa mahimbing kong pagtulog

Nakakagimbal, nakakakilabot

Anong sindak nang bigla kong maaninag ang isang pamilyar na anyo

Unti-unti, kumawala ang kanyang mukha mula sa karimlan

Isa pa lang aninong walang kapagurang nagmumulto sa aking kamalayan

Makapitlag-puso, wari’y humiwalay yaong diwa mula sa aking katawan

Hinaplos ko ang kanyang mga kamay,

Hanggang sa ito’y tuluyang lamunin ng dilim,

At dagliang kumalas ang poot sa silid ng aking emosyon

Lumuhod ako't nanalangin,

“Pakiusap! Pakawalan mo na ako mula sa tanikala ng pagkasuklam,

Sapagkat ang puso ko’y wala nang lakas upang magtiis pa sa kanyang pagpapahirap.”

Ano nga ba ang kahulugan ng poot,

Kung pag-ibig ang pinagmulan nito?

Dahil ang apoy na minsa’y nagbigay-tanglaw, siya ring lumamon sa pusong hapo

Ano nga ba ang kahulugan ng pag-ibig?

Kung sa bawat pagtibok ng puso’y may kirot,

Pag-ibig pa rin ba, o poot?

At paano makakamit ang kalayaan,

Kung maging sa pagsikat ng araw at paglitaw ng buwan,

Mukha niya ang siyang nakalikok sa aking mga mata

Ipininid ko ang aking paningin at sinuyod ang lansangan patungo sa kasarinlan

Subalit ang kanyang ngiti’y hamog na bumabalot sa gunita

Hanggang kailan? Kailan ko matatamo ang katahimikan?